TEMAT: rozwój zrównoważony

OBSZAR: Grochów

E11: PODSKARBIŃSKA

Motorem dynamicznych zmian przestrzennych na warszawskiej Pradze w ostatnich latach jest budowa Stadionu Narodowego i organizacja Mistrzostw Europy w piłce nożnej EURO 2012. Celem projektu jest

„Wykorzystanie pozytywnego wpływu inwestycji przy przekształcaniu zdegradowanych terenów przemysłowo-magazynowych Grochowa w wielofunkcyjną dzielnicę mieszkaniową” 

Projekt powinien uwzględniać specyfikę społeczną i kulturową Pragi i zapobiegać wykluczeniu społecznemu mieszkańców dzielnicy. Optymalna proporcja zabudowy mieszkaniowej, terenów sportu, rekreacji, nowoczesnego przemysłu i pracy sprzyjać powinna dalszemu harmonijnemu i zrównoważonemu rozwojowi dzielnicy. Ze względu na peryferyjne położenie terenu, tworzenie przejrzystej struktury powiązań z miastem – zarówno na poziomie lokalnym jak i całej aglomeracji – wymaga znalezienia atrakcyjnej przyciągającej funkcji na zakończeniu ulicy Podskarbińskiej. W projekcie należy wziąć pod uwagę rozwiązanie problemu istniejących barier komunikacyjnych w postaci linii kolejowych i właściwej od nich izolacji.

STRATEGIA MIASTA

W ostatnim dziesięcioleciu rozwój Warszawy – największego miasta i stolicy Polski – gwałtownie przyspieszył. Pozycja centrum administracyjnego, edukacyjnego, kulturowego i biznesowego oraz wyższa niż w pozostałych regionach średnia zarobków powodują stały wzrost migracji. Rosnąca liczba mieszkańców i rozwój terytorialny powodują rozlewanie tkanki miasta. Strategią miasta jest zwiększenie intensywności zabudowy, m.in.  poprzez reurbanizację terenów poprzemysłowych oraz kolejowych. Organizacja EURO 2012 i budowa największej w mieście Sali koncertowej Sinfonia Varsovia zwróciły uwagę na konieczność przekształceń terenów na wschodnim brzegu Wisły. Zainteresowanie sportową imprezą i liczne towarzyszące jej inwestycje korzystnie wpłynęły na perspektywy rozwoju tej części miasta.

LOKALIZACJA KONKURSU

Teren projektu zlokalizowany jest w prawobrzeżnej części miasta, w zakolu otaczającej go od północy linii kolejowej w dzielnicy historycznie związanej z przemysłem. Od strony południowej obszar graniczy z obiektami sportowymi, pierwotnie przeznaczonymi dla lokalnej społeczności i dalej z tradycyjną dzielnicą mieszkaniową o robotniczo-socjalnym charakterze.

Właściwy teren projektu już od lat 30-tych związany jest z przemysłem lotniczym. Obecny właściciel – Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego „PZL – WARSZAWA II” S.A. wchodzi w skład Grupy Kapitałowej BUMAR – Narodowego Koncernu Zbrojeniowego. Reorganizacja przedsiębiorstwa i trudności w utrzymaniu produkcji w miejskiej lokalizacji skłoniły właścicieli terenu do decyzji o sprzedaży gruntów. Teren liczy 6ha. Celem projektu jest stworzenie programu dla przyszłych mieszkańców nie kolejnej miejskiej sypialni, ale  wielofunkcyjnej dzielnicy zapewniającej optymalne warunki do mieszkania, pracy i relaksu.

ROZWIĄZANIA KOMUNIKACYJNE

Ulice Mińska i Podskarbińska, tworzące szkielet terenu projektu są wkomponowane w układ komunikacyjny Pragi Południe. Teren jest dobrze skomunikowany z prawobrzeżną stroną miasta, zarówno przez sieć komunikacji publicznej (tramwaje, autobusy i kolej) jak i infrastrukturę dla prywatnych aut osobowych. Nierozwiązana jest kwestia dostępności terenu od północy oraz niedostateczne jest skomunikowanie obszaru z centrum miasta. Silnym impulsem dla jego rozwoju może się stać budowa planowanej linii metra.

PROBLEMATYKA SOCJALNA

Dzielnica Praga Południe prowadzi działania rewitalizacyjne obejmujące zarówno modernizację zaniedbanej tkanki miejskiej jak i programy społeczne wspierające mieszkańców. Problemem jest zjawisko gentryfikacji i wypierania miejscowej ludności przez nowych, zamożnych mieszkańców. Nowa zabudowa powinna sprzyjać integracji starych i nowych mieszkańców z uwzględnieniem potrzeb obydwu stron. Praga staje się dzielnicą popularną wśród młodych ludzi – szczególnie dzięki niższym cenom wynajmu oraz przez zlokalizowane tu cieszące się renomą prywatne szkoły wyższe. Projektowana przestrzeń powinna być wielofunkcyjna i różnorodna, sprzyjać aktywności różnych grup społecznych.

PROBLEMATYKA EKOLOGICZNA

Podstawą zrównoważonego rozwoju dzielnicy powinno być zachowanie właściwej proporcji zabudowy mieszkaniowej, terenów rekreacji i pracy, tak aby minimalizować obciążenie środowiska przez komunikację. Na południe od terenu opracowania przebiega jeden z głównych ciągów przyrodniczych Warszawy (Park Skaryszewski, Porta Praski). Północna granica projektu przylega do ekstensywnych terenów kolejowych. Nowoczesne rozwiązania technologiczne umożliwiają odzyskanie części terenu torowisk, które w przyszłości mogłyby przekształcić się w atrakcyjne tereny rekreacyjne z traktami
komunikacji pieszej i rowerowej, wplecione w ekosystem Warszawy.

RAPORT SPOŁECZNY

Tematem przewodnim EUROPANU 11 jest rozwój zrównoważony: Relacja pomiędzy zasobami miejsca, a stylami życia. Jakiej architektury potrzebują zrównoważone miasta?, dlatego przeprowadzono badania dotyczące trzech zasadniczych wymiarów zrównoważonej społeczności: społecznego, ekonomicznego oraz środowiskowego.

Zadaniem badań jest dostarczenie uczestnikom Europanu 11 informacji na temat funkcjonowania społeczno-przestrzennego obszaru studyjnego. Istniejące braki w dopasowaniu jego zasobów do stylu życia mieszkańców i odwrotnie powinny stać się jednym z kierunków rozwiązań projektowych na obszarze konkursowym (project site) oraz uzupełnień obszaru studyjnego (study site). Na podstawie badań sporządzono raport z rekomendacjami warunków zrównoważonego rozwoju kontekstu społeczno-przestrzennego na obszarze studyjnym.

Wszystko również po to, by uczestnicy poczuli się jak „tubylcy“, mogli głęboko  zrozumieć style życia i wynikające z nich z potrzeby mieszkańców.

Poznanie kontekstu społecznego, zjednoczenie sił architektów i psychologów środowiskowych ma sprzyjać zaproponowaniu kompleksowych rozwiązań.

W badaniach wykorzystano trzy metody: kwestionariusz, mapowanie emocji i aktywności oraz modelowanie przestrzenne, po raz pierwszy w Polsce łącząc w projekcie nieakademickim metody psychologicznych badań ludzi i przestrzeni z analizą morfologiczną konfiguracji przestrzeni.

Poniżej znajduje się zajawka raportu, w której są krótkie przykłady wniosków i wynikających z nich rekomendacji.

  1. kontekst społeczny w E11
    (plik: kontekst_spoleczny_w_e11_0 rozmiar pliku: 2075.99 KB)

    Pobierz

  2. 2.
    migracja społeczna w E11
    (plik:  rozmiar pliku: 30.3 KB)
  3. 3.
    mapa aktywności w E11
    (plik: rozmiar pliku: 4890.12 KB)

 

4.
potrzeby społeczne w E11
(plik: , rozmiar pliku: 69.33 KB)

 

Warszawa, stolica Polski oraz województwa mazowieckiego jest największym miastem w kraju. Warszawa jest też jednym z najważniejszych ośrodków w regionie Europy Środkowo – Wschodniej, chociaż w hierarchii metropolii europejskich zajmuje pozycję raczej peryferyjną. W granicach administracyjnych Warszawy (pow. 517km2) mieszka ponad 1,7 mln mieszkańców); w obrębie obszaru metropolitarnego (pow. 6205 km2) mieszka ponad 3,3 mln osób. W Warszawie wytwarza się 1/8 Produktu Krajowego Brutto, przy czym wartość PKB na osobę w Warszawie jest trzykrotnie wyższa niż średnia krajowa. Stolica stanowi też największy rynek pracy w Polsce. Stopa bezrobocia rejestrowanego w marcu 2009 wyniosła 2,2%, a przeciętne miesięczne wynagrodzenie brutto w sektorze przedsiębiorstw – 4650zł, dla porównania w kraju 3311zł.

Duża różnica w sytuacji ekonomicznej powoduje stały napływ ludności do Warszawy. Codziennie dojeżdżają tu do pracy ludzie z terenów położonych w odległości nawet 100 km od stolicy. Najczęściej nowi mieszkańcy przybywają do Warszawy ze względów ekonomicznych, ale część przybyszy pochodzi też z zamożniejszych krajów Zachodu. Do Warszawy przyciągnął ich dynamiczny nastrój miasta i bujny rozwój życia kulturalnego. Napływ mieszkańców znajduje tylko ograniczone odbicie w statystyce, ponieważ wielu z nich wciąż jest zameldowanych w miejscowościach z których pochodzą.

W uchwalonej w listopadzie 2005 roku Strategii Rozwoju Miasta Stołecznego Warszawy do 2020 roku przedstawiona jest następująca wizja: Warszawę 2020 roku widzimy jako atrakcyjną, nowoczesną, dynamicznie rozwijającą się metropolię z gospodarką opartą na wiedzy, środkowoeuropejskie centrum finansowe, miasto zajmujące znaczące miejsce wśród najważniejszych stolic europejskich. Warszawa w naszej wizji to wspólnota otwarta i dostępna, miasto wysokiej jakości życia, ważne centrum kultury europejskiej o dobrze zorganizowanej przestrzeni publicznej – miasto z duszą.

Warto wiedzieć, że o kształcie przestrzennym miasta decyduje uchwalone w 2006r. Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego m. st. Warszawy, na bieżąco aktualizowane. Szczegółowe ustalenia i rozwiązania przedstawiają Miejscowe Plany Zagospodarowania Przestrzennego. Niestety tylko część Warszawy pokrywają uchwalone Plany Miejscowe. Dla wielu obszarów dokumenty te pozostają w fazie opracowywania, dla niektórych proces szczegółowego planowania jeszcze się nie rozpoczął. Project site lokalizacji znajduje się poza obrysem planów miejscowych. Study Site pokrywają 3 plany: część zachodnia – MPZP rejonu Dworca Wschodniego (uchwalony), część centralna – MPZP obszaru Kamionka (w trakcie przygotowania) i część wschodnia – MPZP rejonu Ronda Wiatraczna (po wyłożeniu).

STRUKTURA PRZESTRZENNA

Ze względu na zniszczenia z czasów II Wojny Światowej oraz powojenne przekształcenia, obszary tradycyjnej zwartej zabudowy stanowią niewielką część miasta. Charakterystyczne dla Warszawy są ukształtowane ekstensywnie modernistyczne osiedla mieszkaniowe. Obraz miasta kształtują rozległe strefy przemysłowe, których duża część przekształcana jest do nowych funkcji (handel, zespoły biurowców, zespoły mieszkaniowe), a także oparty na szerokich arteriach układ komunikacyjny, podporządkowany ruchowi samochodowemu i utrudniający poruszanie się pieszo.

Według Strategii Rozwoju m.st. Warszawy dla osiągnięcia trwałego ładu przestrzennego niezbędne jest uporządkowanie struktury przestrzennej miasta z wyłączaniem spod zabudowy zwartych terenów zieleni tworzących układ przyrodniczy oraz zorganizowanie lokalnych przestrzeni publicznych sprzyjających integracji społecznej. Oprócz odnowionego centrum miasta Warszawa potrzebuje centrów lokalnych – dzielnicowych i osiedlowych, w których skupiać się będzie handel i życie kulturalne.

INTEGRACJA PRZESTRZENNA LEWOBRZEŻNEJ I PRAWOBRZEŻNEJ WARSZAWY

Dotychczas Warszawa w niewielkim stopniu wykorzystuje walory Wisły. Według Strategii Rozwoju wiele inwestycji miejskich skierowanych zostanie na lepsze połączenie obydwu brzegów rzeki. Nowe mosty zarówno dla ruchu samochodowego, jak też pieszo-rowerowego oraz nowe linie metra ułatwić mają komunikację pomiędzy rozdzielonymi Wisłą dzielnicami. Przywrócona ma być żegluga na Wiśle, a w wybranych miejscach nabrzeże zostanie przystosowane do plażowania. W niektórych miejscach zabudowa ma przybliżać się do Wisły – przede wszystkim w ścisłym centrum – w rejonie dzielnicy uniwersyteckiej na Powiślu oraz w rejonie Portu Praskiego.

MIESZKALNICTWO

Ważnym celem operacyjnym strategii rozwoju miasta jest wspieranie rozwoju budownictwa mieszkaniowego oraz modernizacji istniejących budynków. Niestety sytuacja mieszkaniowa w Warszawie i w Polsce wciąż odbiega od europejskich standardów. Rosnąca liczba ludności miasta i niewielkie powierzchnie mieszkań przyczyniają się do stałego zapotrzebowania na nowe lokale mieszkaniowe. Władze miejskie wspierają rozwój budownictwa mieszkaniowego poprzez działania planistyczne, inwestycje w infrastrukturę oraz odpowiednią gospodarkę gruntami należącymi do miasta. W miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zostanie określona powierzchnia gruntów pod budownictwo mieszkaniowe. Planuje się także odpowiednie inwestycje miejskie, takie jak budowa dróg i zbrojenie terenu.

TOŻSAMOŚĆ

Ważnym celem działań strategicznych władz miasta jest wzmocnienie poczucia tożsamości mieszkańców poprzez pielęgnowanie tradycji, rozwój kultury i pobudzanie aktywności społecznej. Efektem ma być stworzenie wspólnot mieszkańców silnie związanych ze swoim miastem. Ważnym tropem w tworzeniu projektów i wizji są poszukiwania tego, co jest najcenniejsze w wielowiekowym, kulturowym i przyrodniczym dziedzictwie Warszawy. W przestrzeni o zindywidualizowanym charakterze każdy znajdzie miejsce dla siebie. Szczególnie istotna jest tu rewitalizacja wybranych zdegradowanych fragmentów dzielnic, przede wszystkim o znaczeniu historycznym. W okresie powojennym wysiłek odbudowy zepchnął na drugi plan potrzebę utrzymania w dobrym stanie ocalałych ze zniszczenia resztek przedwojennej architektury. Dziś pamiątki po dawnej Warszawie zyskują szansę powrotu do świetności, a ich mieszkańcy czystszą i bezpieczniejszą– a przez to bardziej przyjazną przestrzeń życia.

REWITALIZACJA OBSZARÓW ZDEGRADOWANYCH

Ewolucja miasta powoduje, że pewne jego fragmenty z czasem nie są już tak atrakcyjne. Wpływają na to zmiany w komunikacji, w sposobach gospodarowania, w standardach mieszkalnictwa. Przykładem jest obszar starej Pragi, tereny poprzemysłowe oraz osiedla z wielkiej płyty. Niektóre z tych terenów są bardzo atrakcyjne i mogą stać się miejscem najważniejszych dla miasta inwestycji. Ich zagospodarowanie stwarza duże możliwości rozwojowe. Lokalny Uproszczony Program Rewitalizacji m.st. Warszawy na lata 2005-2013, uchwalony w 2005 roku, obejmuje tereny Pragi Północ, fragmenty Pragi Południe, Śródmieścia i Woli. Zakłada działania mające na celu m.in. ożywienie społeczno-gospodarcze, uzyskanie ładu przestrzennego i estetyki miasta oraz przywrócenie nieruchomościom ich utraconej wartości we wskazanych częściach miasta.

Miasto stopniowo reguluje stosunki prawno-własnościowe terenów poprzemysłowych oraz dawne obiekty przemysłowe, położone w strefie śródmiejskiej i miejskiej, o zabytkowej lub wartościowej architekturze, coraz częściej wykorzystywane są na cele związane z kulturą, filmem i telewizją, wyspecjalizowanym handlem, wystawiennictwem oraz mieszkalnictwem.

WARTOŚCI PRZYRODNICZE

Warszawa to zielone miasto – aglomeracja warszawska, stanowi jeden z najbardziej zurbanizowanych rejonów Polski, ale typowe dla dużych miast uciążliwości codziennego życia mieszkańców łagodzone są przez bogactwo i różnorodność środowiska przyrodniczego. Otaczające Warszawę duże kompleksy leśne – Kampinoski Park Narodowy i dwa parki krajobrazowe – to ewenement w skali Europy. To zielone płuca w bezpośrednim sąsiedztwie wielkiej aglomeracji, do której powietrze zasobne w tlen dostarczane jest poprzez kliny napowietrzające i grawitacyjnie doliną Wisły. Parki i tereny zieleni urządzonej zajmują 8 proc. powierzchni miasta. Według strategii rozwoju miasta ważnym celem jest uczynienie z Warszawy metropolii zieleni, w której mieszkańcy i turyści znajdą atrakcyjne miejsca do wypoczynku i rekreacji. Czytelny układ terenów przyrodniczych, spełniać ma funkcje rekreacyjne i ochrony przyrody. Zieleń zastosowana być może do podniesienia estetyki ulic, placów i skwerów.

SYSTEM TRANSPORTOWY

System transportowy Warszawy wymaga zachowania równowagi pomiędzy ruchem samochodowym, transportem publicznym oraz ruchem pieszych i rowerzystów. Zagrożeniem dla tej równowagi jest lawinowo rosnąca liczba samochodów. Ruch samochodowy w centrum miasta powinien zostać ograniczony, co pozwoli rozwinąć transport publiczny i wykreować przestrzenie dla pieszych. Ruch samochodowy poza centrum będzie usprawniany przez rozwijanie tras obwodowych. Szczególnie istotna dla rozwoju miasta jest budowa II i III linii metra, które powiązać mają dzielnice prawobrzeżnej i lewobrzeżnej Warszawy.

KULTURA

Jednym z podstawowych pomysłów na rozwój Warszawy jest plan wykreowania w stolicy nowych atrakcji i przedsięwzięć kulturalnych na światowym poziomie, które byłyby wizytówką miasta. Oferta kulturalna, jaką mają do dyspozycji mieszkańcy i goście przybywający do Warszawy, swoją różnorodnością i poziomem nie odbiega od standardów europejskich. Planowane są ważne nowe obiekty jak Muzeum Sztuki Nowoczesnej (konkurs 2007), Muzeum Historii Polski (konkurs 2009), Muzeum Historii Żydów Polskich (konkurs 2005), sala koncertowa Sinfonii Varsovia (konkurs 2010). Brakuje jednak kulturalnego wizerunku naszego miasta, wyrazistych akcentów, które pozwalałyby identyfikować Warszawę.

NAUKA I EDUKACJA

Ważnym filarem w rozwoju Warszawy ma być według strategii rozwoju gospodarka oparta na wiedzy i badaniach naukowych, do czego Warszawa przygotowana jest lepiej niż jakiekolwiek inne miasto w Polsce. Mieszkańcy Warszawy są najlepiej wykształconą społecznością w kraju. Gospodarka oparta na wiedzy zapewnić ma miastu wysoką konkurencyjność i przyciągnąć ma najbardziej dynamiczne jednostki. Zadaniem władz miejskich jest tworzenie wokół tych dziedzin gospodarki korzystnego klimatu, budowa niezbędnej infrastruktury i inspirowanie tworzenia odpowiednich instytucji, zwłaszcza służących transferowi wiedzy i kapitału miedzy nauką a przemysłem. Warszawa wspiera instytucje naukowe, przyznając im na korzystnych warunkach tereny pod rozbudowę, uczestnicząc w kosztach budowy infrastruktury i urządzenia terenu.

Miasto jest też największym ośrodkiem akademickim w Polsce, znajduje się tu 66 uczelni (publicznych i prywatnych). W Warszawie, tak jak w całej Polsce w ciągu ostatnich kilkunastu lat intensywnie rozwija się szkolnictwo wyższe. Wiele z nowopowstałych uczelni (głównie prywatnych) zajmuje obiekty poprzemysłowe i powojskowe – nierzadko położone w tak zwanych złych dzielnicach (także na Pradze Południe, w sąsiedztwie projektowanego terenu), co przyczynia się do zmiany ich charakteru.

SPORT

Ważnym zadaniem miasta jest popieranie sportu masowego i promowanie go wśród dzieci i młodzieży. Służyć temu ma przede wszystkim poprawa szkolnej infrastruktury sportowej. Sposobem na upowszechnienie sportu jest także wykreowanie stolicy na centrum wielkich imprez sportowych. Brak dobrze wyposażonych, dużych i funkcjonalnych obiektów sportowych sprawia, że na mapie największych międzynarodowych imprez Warszawa ciągle pozostaje martwym punktem. Punktem zwrotnym dla rozwoju infrastruktury sportowej w stolicy ma być organizacja w Polsce i Ukrainie Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 2012. Do tego celu podjęta została olbrzymia inwestycja na warszawskiej Pradze, w postaci budowy na miejscu Stadionu XX-lecia Stadionu Narodowego.

Stadion Dziesięciolecia (nazwę nadano dla uczczenia 10 rocznicy wprowadzenia w Polsce władzy komunistycznej) oddany został do użytku w 1955r. Stadion był miejscem zawodów sportowych, ale także oficjalnych uroczystości państwowych. W 1968 roku podczas centralnych dożynek Józef Siwiec dokonał tu samospalenia w proteście przeciwko udziałowi Polski w najeździe wojsk państw komunistycznych na Czechosłowację. W 1983 roku na Stadionie Dziesięciolecia odprawił Mszę Świątą Papież Jan Paweł II. W roku 1989 stadion został przekształcony w ogromne targowisko. W 2008 Stadion Dziesięciolecia zlikwidowano. Na jego miejscu powstaje Stadion Narodowy, a w jego bezpośrednim sąsiedztwie planowana jest budowa rozległego zespołu biurowo – usługowo – mieszkaniowego.

W 2010r. odbył się konkurs na otoczenie Stadionu Narodowego. Zwycięska praca (JEMS + DAWOS) traktowała otoczenie Stadionu jako element kompleksu zielonego rozciągającego się od Parku Skaryszewskiego do Wisły. Ponieważ Praga jest dzielnicą, w której brakuje przestrzeni publicznej o dobrej jakości, otoczenie Stadionu stanowić mogłoby miejsce kontaktów i integracji społecznej, oferując atrakcje programowe dla wszystkich mieszkańców. Ważnym elementem tej oferty jest dostępność do terenów zielonych, stanowiących rekreacyjne zaplecze dzielnicy. Ulica Zieleniecka może pełnić w projekcie rolę alei o charakterze parkowym, łączącej a nie rozdzielającej tereny parkowe, które przecina. System przestrzeni o charakterze miejskim (place i ulice) tworzy tkankę miejską powiązaną z istniejącą strukturą miasta, z drugiej strony system terenów o charakterze parkowym, otwartym – przeznaczony jest dla amatorskiego sportu, rekreacji, rozrywki i imprez na wolnym powietrzu. Proponowane powiązanie w całość tych dwóch systemów kształtowania przestrzeni daje szansę powstania terenów publicznych o nowej jakości dla dużej i różnorodnej grupy użytkowników.

Osią rozwiązań kompozycyjnych jest realizacja „parku – zielonej doliny” łączącego Stadion z otaczającymi obszarami zabudowy miejskiej, tworzącego wydzieloną (związaną ze stadionem) strefę parkową, przestrzennie jednak powiązaną z Parkiem Skaryszewskim i z Wisłą, kształtowaną swobodnie w opozycji do silnie zdefiniowanego obszaru o charakterze miejskim zaprojektowanego w rejonie skrzyżowania Targowej, Grochowskiej, Zamojskiego i Zielenieckiej. Stadion z otoczeniem integruje istniejącą zabudowę tego rejonu Pragi i jej przyszłe centrum na terenie Portu Praskiego.

Konkurs nie został zrealizowany, ale zaproponowana koncepcja znalazła swoje odzwierciedlenie w zapisach uchwalonego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego rejonu Dworca Wschodniego.

HISTORIA TERENU

W 1347 r. Grochów, początkowo wieś rycerska, należał (podobnie jak Kawęczyno, Kamion, Gocław) do dóbr skaryszewskich nadanych przez książąt mazowieckich kapitule płockiej. Wielkie zniszczenia przyniósł tym terenom potop szwedzki w 1655 r.  W Polsce w latach 1573-1764 królowie byli obierani przez szlachtę w wyniku Wolnej Elekcji. Spośród 13 wolnych elekcji królewskich na błoniach nieopodal Kamionka odbyły się dwie elekcje – Henryka Walezego (Henri de Valois) w 1573r. i Augusta III Sasa (Augustus III Wettin) w 1733.

Dopiero król Stanisław August Poniatowski postanowił uporządkować prawy brzeg Wisły, dlatego zaproponował kapitule płockiej wymianę dóbr skaryszewskich. W 1780 r. król został formalnie posiadaczem tych dóbr, po czym postanowił odstąpić je swemu bratankowi, podskarbiemu wielkiemu litewskiemu ks. Stanisławowi Poniatowskiemu, który w tym samym roku założył kolonię Grochów. Ziemie zostały podzielone na osiem części i następnie nadane różnym osobom. Podział taki utrzymał się jeszcze do początku XX w., czego ślady widać do dziś w starych księgach hipotecznych.

Kamionek zaczął rozwijać się intensywniej dopiero w XIX wieku. Decydujące znaczenie dla rozwoju Grochowa i Kamionka miało sąsiedztwo Pragi oraz fakt, że główną osią dzielnicy jest historyczny, średniowieczny trakt prowadzący do Brześcia, dalej do Moskwy, czyli dzisiejsza ulica Grochowska. W latach 20-stych XIX wieku przy ul. Grochowskiej stanęły Rogatki, a Szosa Brzeska została wybrukowana na ponad 190 km odcinku – od Warszawy do Terespola. W 1846 roku w miejscu gdzie dziś znajduje się skrzyżowanie ulic Groszowickiej i Terespolskiej wzniesiono obelisk ku czci żołnierzy rosyjskich, poległych w bitwie pod Olszynką Grochowską. Obelisk miał ponad 20 m wysokości, górował nad okolicą został usytuowany na w centrum okrągłego placu na zakończeniu alei – ul. Pomnikowej (dziś ul. Terespolska) prostopadłej do Traktu Brzeskiego ( ul. Grochowskiej). Po kilkuletnich dyskusjach, na wniosek władz gubernialnych Kamionek został włączony do miasta w 1889 roku. Od połowy XIX wieku na terenach Grochowa powstają zakłady przemysłowe, głównie branży spożywczej i chemicznej. W latach 1900 – 1956 wzdłuż Grochowskiej kursuje wąskotorowa kolejka do Karczewia.

W XIX w. Grochów i okolica słynęły z produkcji piwa typu monachijskiego i portera, które produkował wybudowany przez Karola Osterloffa w latach 50. XIX w. browar. Zakład ten rozwinął również produkcję: win, wódek, likierów i octu. W XIX w. dobrą opinią cieszyły się wyrabiane na Grochowie świece z fabryk Hocha, Stencla i Maetzego, zapałki Bieńkowskiego, skóry z garbarni braci Jeromimów.

W 1916 roku Grochów przyłączony zostaje do Warszawy a do wybuchu II wojny Światowej następuje dalsze jego uprzemysłowienie. W latach 1925 – 1932 wzniesiono na terenie Grochowa 6 bloków dla bezdomnych na ulicy Podskarbińskiej. W latach 1937 – 1938 wybudowano kilka budynków osiedla TOR a po wojnie kilkanaście nowych osiedli mieszkaniowych m.in. 1950 – 1961 osiedla Grochów I, II , III.

Znaczna rozbudowa Grochowa nastąpiła po zakończeniu wojny w 1951 r., kiedy zaczął się tu rozbudowywać przemysł. W 1950 r. przy ul. Mińskiej uruchomiono największą w Polsce drukarnię im. Rewolucji Październikowej. Wkrótce powstały tu również: Polskie Zakłady Optyczne oraz duże zakłady odzieżowe „Cora”. W miejscu dawnych zakładów amunicyjnych „Pocisk” uruchomiono samochodowe warsztaty remontowe, które w 1951 r. zostały przekształcone w Warszawską Fabrykę Motocykli, przeniesioną później do WSK Świdnik. Okres wojny przetrwała Warszawska Fabryka Sprzętu Spawalniczego „Perun”.
Po roku 1989 liczne Zakłady Przemysłowe przestały funkcjonować. Budynki wielu z nich zaadaptowano do nowych funkcji (np. siedziby wyższych uczelni, siedziby firm, sąd, obiekty kultury). Część innych wyburzono.

WAŻNE OBIEKTY HISTORYCZNE, KULTUROWE, PRZESTRZENNE

Ulica Grochowska
Ulica Grochowska jest jedną z arterii wylotowych i najdłuższych ulic Warszawy. Zaczyna się przy rogatce, biegnie przez Kamionek, Grochów na Gocławek, gdzie przechodzi w Płowiecką. . Jeszcze na początku XIX wieku była drogą przez wsie, ale w 1823r. jej ranga znacznie wzrosła – stała się częścią wybrukowanego traktu do Brześcia i dalej w głąb Rosji. Wówczas Grochowska biegła w całości poza granicami Warszawy a po bokach stały jeszcze drewniane chałupy, karczmy i nieliczne dworki. Podczas Powstania Listopadowego w pobliżu ulicy toczyły się krwawe walki. Od połowy XIX wieku przy Grochowskiej zaczęły powstawać pierwsze zakłady przemysłowe. W 1900 r. wzdłuż ulicy poprowadzono tory kolejki wąskotorowej z Jabłonny do Karczewa a 24 lata później linię tramwajową na Gocławek. W latach 1934 -1935 przebudowano ulicę Grochowską i pokryto jej nawierzchnię kostką granitową. W czasie ostatniej wojny zniszczona została tylko część zabudowy mieszkalnej Grochowskiej na początku ulicy. W 1960 roku ulicę przebudowano przenosząc tory tramwajowe i poszerzając jezdnię; przebudowano także rondo Wiatraczna. W związku z tym przesunięto o 10 m. jedną z zabytkowych rogatek (arch. J. Kubicki).

Grochowska 224 dawna piekarnia Teodora Reicherta
Budynek na rogu ulic Grochowskiej i Wiatracznej dawna piekarnia Teodora Reicherta z 1920r. Jak pisał Jerzy Kasprzycki w „Korzeniach miasta” solidne ceglane mury i wysmukły komin były dla Grochowa takim samym symbolem dzielnicy jak dla Starówki Kolumna Zygmunta i Zamek Królewski.

Grochowska 262
Pomnik Budowy Szosy Brzeskiej, zwany też Pomnikiem Pracy, ustawiony został w 1825r. staraniem Stanisława Staszica. Upamiętnia zakończenie budowy brukowanego traktu z Warszawy do Brześcia.

Grochowska 272 Instytut Weterynaryjny
Zespół budynków na rogu Grochowskiej i Terespolskiej. Studenci Instytutu Weterynarii SGGW uczyli się tu przez ponad 100 lat. Siedzibę Instytutu wzniesiono w latach 1899-1900 według projektu rosyjskiego architekta Władimira Pokrowskiego. Po sąsiedzku znajdował się targowisko koni i bydła dostarczające studentom materiału badawczego. W 2005r. SSG wyprowadziła się na Ursynów. Władze Warszaw zdecydowały się przeznaczyć budynki na siedzibę warszawskiej orkiestry Sinfonia Varsovia. Konkurs na salę koncertową odbył się w ty roku (P. dalej).

Grochowska 274 rzeźba Syrenki
Budynek urzędu dzielnicy Praga Południe a przed nim rzeźba Syrenki – symbolu Warszawy, wyrzeźbiona w 1973r. przez Jerzego Chojnackiego. Dawniej można ją było oglądać na Saskiej Kępie ale po przewróceniu przez wandali została przeniesiona.

Grochowska 306/308 Budynek PZL
Budynek Państwowych Zakładów Lotniczych. Przed wojną mieściły się tu zakłady elektrotechniczne Bracia Borkowscy zatrudniające w najlepszych czasach nawet tysiąc osób.

Grochowska 314 dworek
Czarny od brudu piętrowy dworek zbudowany ok. 1850r.

Grochowska 316/318 Budynek PZO
Budowany tuż przed wojną nowoczesny na owe czasy budynek Polskich Zakładów Optycznych z żelbetowym szkieletem i całkowicie przeszklonymi ścianami. Planowane są przekształcenia w obiekt pełen sklepów, biur, klubów, instytucji kultury  mieszkań. Wstępny projekt adaptacji opracował znakomity polski architekt Stanisław Fiszer.

Grochowska 316/318, Chodakowska 22 
Kamienice dla pracowników Zakładów Amunicyjnych „Pocisk”. Jeden z najbardziej okazałych zachowanych budynków przedwojennych.

Grochowska 342
Prawdopodobnie najstarsza kamienica na Grochowie, jedyna sprzed I wojny z zachowanym w pełni detalem.

Dawna Fabryka Gilz „Dzwon” Grochowska 354
Przed wojną fabryka należąca do Hilarego Jeżewskiego, produkowała 7mln gilz papierosowych tygodniowo. Obecnie budynek mieści restaurację Galeria Smaków.

Siennicka 15
Zespół Szkół im. Olimpijczyków Polskich, dawniej trzy szkoły powszechne. Projekt i realizacja ok. 1935r. Architekt: Piotr Kwiek. Funkcjonalizm z nurtu purystycznego – fasada z ciemnym klinkierem przeszklona wielkim dwukondygnacyjnym oknem oświetlającym klatkę schodową i korytarze, asymetryczny portyk z motywem stylu okrętowego.

Ulica Berka Joselewicza
Krótka uliczka, pamiątka po żydowskich mieszkańcach Pragi i Kamionka. Joselewicz (1764-1809) był ich bohaterem. Z początku handlował końmi ale porzucił kupiectwo dla służby wojskowej. Doszedł do stopnia pułkownika wojsk polskich. Bronił Pragi przez Rosjanami. Był oficerem Legionów Dąbrowskiego i armii Księstwa Warszawskiego. W 1808r otrzymał krzyż Virtuti militari. Zginął pod Kockiem w potyczce z Austriakami. Wzdłuż tej ulicy stoi długi przedwojenny budynek garbarni braci Lejzorowiczów, obecnie zajmowany przez warsztaty samochodowe.

Lubelska 12/14 Piekarnia Lubelska
Zabudowania fabryczne po prawej stronie ul. Berka Joselewicza mieszczą Piekarnię Lubelską należącą do Spółdzielni Piekarsko-Ciastkarskiej. Kiedyś piekła chleby i bułki, obecnie tylko ciasta.

Zakłady „Pocisk” Mińska 25/45
Część przedwojennych zakładów „Pocisk”. Od ulicy charakterystyczna ceglana brama i eklektyczny budynek dawnej administracji, który mieści obecnie Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Fabryka rozpoczęła produkcję w 1918r. Poza amunicją do karabinu Mauser. Na początku lat 50. W zakładach ulokowana została Warszawska Fabryka Motocykli produkująca motory WFM i Osa. W 1965r. zabudowania przejęte zostały przez Państwowe Zakłady Optyczne.

Mińska 70 hale warszawskiej fabryki odlewów ołowianych i cynkowych
Budynki z czerwonej cegły posdtawił w latach 1911-1912nznany przemysłowiec Wojciech Kemnitz. Obecnie osiedle Spółdzielni Mieszkaniowej „Osiedle Młodych”. Mimo nakazu konserwatora zabytków pozostawienia fragmentu starych budynków i wkomponowania w nową zabudowę inwestor najpierw doprowadzi wiekową fabrykę do ruiny w następnie zrównała z ziemią.

Gocławska 7/11 Hala zakładów Stomil
Fabryka zbudowana na przełomie XIX i XX wieku prze Berlińskie Towarzystwo Akcyjne, które produkowało tutaj gumowe buty . Potem duńska firma produkował tu margarynę. W latach międzywojennych działała na tym terenie warszawsko-ryska firma Rygawar, specjalizująca się w wyrobach gumowych. Po wojnie zstąpił ją państwowy Stomil. Obecnie w dawnej fabryce mieszczą się biura, magazyny i hurtownie różnych firm. Przyszłość budynków jest niepewna.
Gocławska 7/11 Bibliotek Pedagogiczna
Założona przed wojną przez Kazimierza Szpotańskiego – nie tylko znanego przemysłowca ale i społecznika. W 20. Rocznice powstania swej firmy stworzył bibliotekę, z której korzystać mogli także mieszkańcy Kamionka.

Gocławska 12 i Chodakowska 19/31 Zabudowania Fabryki Kazimierza Szpotańskiego
Wielka fabryka z szarej cegły dawna Fabryka Aparatów Elektrycznych. Obecnie mieści się tam Szkoła Wyższa Psychologii Społecznej. Funkcjonalistyczne budynki zaprojektował Feliks Sztompke. W FAE produkowano znana w kraju za granica aparaturę rozdzielczą, przekładniki, odgromniki i aparaty rentgenowskie.

Ulica Rybna
Ulica na której zatrzymał się czas. Kocie łby, podniszczone zabytkowe kamienice są jak scenografia z filmu o życiu na przedmieściach.

Kamionkowska 45 wydawnictwo Murator
W zabudowaniach z szarej cegły dawnej garbarni obecnie mieści się siedziba wydawnictwa Murator.

Kamionkowska 48a Pastacafe
Restauracja, klub i galeria sztuki w jednym. Miejsce chętnie odwiedzane przez studentów okolicznych uczelni ale też pracowników sąsiednich sądów i firm.

Terespolska 4 dawne zakłady „cora”
Obok skrzyżowania Terespolskiej z Groszowiecką działały dawniej Zakłady Przemysłu Odzieżowego „Cora”. Wyroby założonej w 1949r. firmy zbudowanej według projektu Aleksandra Kodelskiego cieszyły się powodzeniem w całym obozie socjalistycznym a szyte tu płaszcze i garsonki były przedmiotem marzeń wielu Polek. W warunkach wolnego rynku przedsiębiorstwo nie wytrzymało konkurencji z produkcją z Dalekiego Wschodu. Teren wykupił przedsiębiorca budowlany z Siedlec, który zamierza postawić tu osiedle na 400 mieszkań.

Terespolska 15a Sąd Rejonowy
Gmach Sądu Rejonowego dla Pragi Południe i Pragi Północ w dawnym budynku magazynowym przebudowanym wg projektu pracowni SAMI Architekci. Otwarty w 2006r.

Kickiego 9 i 11 – budynki słynnego akademika
Dwa potężne socrealistyczne budynki Domu Studenta nr 3 Uniwersytetu Warszawskiego. Akademik działa od 1955r. Kiedyś w jednym budynku mieszkały studentki (Ubab) w drugim studenci (Dom Chłopa). Obecnie oba są koedukacyjne. Bywały lata, że jednocześnie kwaterowało w nim ponad 800 studentów.

Kaleńska 8 barokowy pałac
Wybudowany współcześnie według projektu Krzysztofa Wolskiego, który korzystał z planów z 1796r. W pałacu ma siedzibę prywatny instytut i kancelaria prawna.

Kaleńska 3 dawne strażackie zakłady przemysłowe
Ulica Kaleńska była przed wojną zagłębiem produkcji rozmaitej galanterii metalowej, zwłaszcza sprzętu pożarniczego. Strażackie zakłady Przemysłowe od 1925r. produkowała kompletny sprzęt przeciwpożarowy oraz węże parciane. Dziś mieści się tu Policealna Szkoła Kosmetyczna i licea dla dorosłych.
Lokalizacja wszystkich wymienionych obiektów przedstawiona została w pliku obiekty.kmz, który otworzyć można w programie Google Earth

OPRACOWANIA PLANISTYCZNE OBOWIĄZUJĄCE NA OBSZARZE STUDY SITE

Konkurs Sinfonia Varsovia

W 2010 r. odbył się konkurs na siedzibę orkiestry Sinfonia Varsovia. Sala koncertowa orkiestry mieścić ma się w przekształconym obiekcie mieszczącym dawniej Instytut Weterynarii SGGW. Pierwszą nagrodę zdobyła praca przedstawiona przez zespół pod kier. Thomasa Purchera z Grazu (Austria). W projekcie zwraca uwagę otaczający założenie wysoki mur, uniesiony ponad poziom terenu oraz charakterystyczna sala koncertowa z wijącą się wstęgą widowni. Zespół tworzyć ma nowe centrum kulturalne stolicy – Sinfonia Varsovia Centrum. Będzie to miejsce koncertów muzyki poważnej, ale również innych gatunków sztuki – teatru, filmu, malarstwa. Mają tam również działać kawiarnie i restauracje.

Według uzasadnienia jury: Praca tworzy land mark – znak, który stanie się symbolem miejsca siedziby Orkiestry Sinfonia Varsovia. Tworzy go unikając epatowania formą i odwołując się do kulturowych, pozaformalnych wartości. Rozwiązanie w możliwie najpełniejszy sposób odpowiada na zadanie konkursowe, którym było stworzenie nowego centrum kulturotwórczego Warszawy – miejsca nie tylko prezentacji muzyki poważnej i innych rodzajów sztuki, lecz także spędzania czasu wolnego. Praca charakteryzuje się lapidarnością i niesie w sobie równocześnie wielowątkowe wartości i treści emocjonalne. Unikalne założenie, polegające na stworzeniu wyodrębnionej przestrzeni ogrodu, realizuje w pełni postulat otwarcia na tworzenie więzi społecznych. Równocześnie zapewniono pełny kontakt przestrzeni z Parkiem Obwodu Praga Armii Krajowej, a także z otaczającą przestrzenią uliczną. Sposób kształtowania ogrodu i jego powiązań z otoczeniem niesie w sobie zapowiedź stworzenia w publicznej przestrzeni miasta przestrzeni nieomal sakralnej – strefy wyciszenia, przedsionka do świątyni muzyki. Stosunek do istniejącej zabudowy jest, zdaniem Jury, wyrazem szacunku dla historycznego kompleksu objętego ochroną konserwatorską, którego nie traktuje jednak, jako wartości skończonej i zamkniętej, lecz jako kanwę dla dalszej kreacji tak, jak działo się to na przestrzeni wieków w kształtowaniu publicznych przestrzeni miast. Walory zapewnienia bezpieczeństwa przy równoczesnej otwartości są wartością pracy.

Plansze konkursowe zostały przedstawione w załączniku 03 MPZP Sinfonia Varsovia

Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego rejonu Ronda Wiatraczna

MPZP rejonu Ronda Wiatraczna nie jest uchwalony, ale został już wyłożony do publicznego wglądu. Dla uczestników konkursu szczególnie istotne mogą być informacje i zapisy dotyczące obszaru „A” – ograniczonego ulicami Terespolską, Stanisławowską, Dwernickiego, Wiatraczną, Grochowską (plan obejmuje znacznie większy obszar), stanowiącego fragment study site. Plan zakłada ochronę układu istniejących osiedli mieszkaniowych i zachowanie terenów zieleni wewnątrz kwartałów zabudowy mieszkaniowej przy uporządkowaniu wnętrz kwartałów oraz ochronę Parku Obwodu Praga AK. Ustala również zasady zagospodarowania byłego Instytutu Weterynarii SGGW (teren konkursu na siedzibę Sinfonii Varsovia).Rozwiązania i wytyczne MPZP rejonu Ronda Wiatraczna zostały przedstawione w załączniku 04 MPZP rejonu Ronda Wiatraczna

Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego rejonu Dworca Wschodniego

MPZP rejonu Dworca Wschodniego uchwalony został ….. 2010r. Ochrona i kształtowanie ładu przestrzennego. Najważniejsze decyzje planu dotyczą dworca kolejowego „Warszawa – Wschodnia”, gdzie ustala się urządzenie miejsc publicznych – placów, stanowiących punkty przesiadkowe po północnej stronie dworca przy ul. Kijowskiej oraz po południowej stronie dworca przy ul. Lubelskiej. Zachowana zostaje istniejąca lokalizacja przystanku (dworca) kolejowego „Warszawa – Stadion”, po którego wschodniej stronie urządzony ma być plac. Dworzec autobusowy mieścić ma się po południowej stronie dworca kolejowego „Warszawa – Wschodnia” z wejściem od strony placu przy ul. Lubelskiej.

Plan ustala przebieg projektowanej Al. Tysiąclecia i wprowadzenie jej w tunel pod torowiskiem po wschodniej stronie Dworca Wschodniego. Dla części północnej otoczenia Stadionu plan ustala sposób zagospodarowania zbieżny z ustaleniami konkursu na otoczenie Stadionu Narodowego.Rozwiązania i wytyczne MPZP rejonu Dworca Wschodniego zostały przedstawione w załączniku 05 MPZP rejonu Dworca Wschodniego

Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego rejonu Kamionka

Plan służy przede wszystkim potrzebom doraźnym – ustalenie sposobu uzupełniania zabudowy, zmian przeznaczenia czy nadbudowywania istniejących budynków. Potrzeby inwestycyjne wynikają z położenia Kamionka w bliskim sąsiedztwie węzła komunikacyjnego Dworca Wschodniego (kolejowy linii, dworzec autobusowy, pętla autobusów miejskich, sieć linii tramwajowych), stacji metra „Mińska” oraz zespołu Stadionu Narodowego. Projektanci planu wyznaczyli pierzeję zabudowy wzdłuż ul. Grochowskiej (odcinek od ul. Lubelskiej do ul. Międzynarodowej) oraz wyraźne zakończenie planowanej ulicy Tysiąclecia. Przewidzieli przeprowadzenie linii tramwajowej w kierunku Gocławia wzdłuż ul. Międzynarodowej. Zrezygnowali z lokalizowania dominant wysokościowych (w tym przy ul. Grochowskiej). W projekcie planu ujęte zostały ustalenia dotyczące kształtowania zwartych pierzei z zabudową bezpośrednio w liniach rozgraniczających ulic, zgodnie z charakterem obszaru, ochrony obiektów zabytkowych, przekształceń obszarów poprzemysłowych w kierunku zabudowy usługowej i mieszkaniowej, rozwoju komunikacji – wyznaczenia terenu pod realizację ul. Tysiąclecia i linii tramwajowej.

W projekcie planu uwzględniono projektowaną Al. Tysiąclecia wraz z linią tramwajową od skrzyżowania z ul. Grochowską w kierunku północnym z przejściem tunelowym pod linią kolejową. Zgodnie ze Studium Miasta zrezygnowano z przedłużania trasy komunikacyjnej w kierunku południowym przez tereny Parku Skaryszewskiego. Natomiast wzdłuż ul. Międzynarodowej planowane jest poprowadzenie linii tramwajowej w kierunku Gocławia.Rozwiązania i wytyczne MPZP rejonu Dworca Wschodniego zostały przedstawione w załączniku 06 MPZP rejonu Kamionka

Źródła:
WYTYCZNE URBANISTYCZNE I KONSERWATORSKIE DO PLANÓW ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO DLA KAMIONKA (opracowanie na zlecenie Stołecznego Konserwatora Zabytków, zespół: dr arch. Aleksander Chylak, arch. Maciej Czeredys, mgr Ewa Kalnoj-Ziajkowska, arch. Anna Szwykowska)
WYTYCZNE URBANISTYCZNE I KONSERWATORSKIE DO PLANÓW ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO DLA KAMIONKA (opracowanie na zlecenie Stołecznego Konserwatora Zabytków, zespół: dr arch. Aleksander Chylak, arch. Maciej Czeredys, mgr Ewa Kalnoj-Ziajkowska, arch. Anna Szwykowska)
WYTYCZNE URBANISTYCZNE I KONSERWATORSKIE DO PLANÓW ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO DLA obszaru urbanistycznego „Wiatraczna” (opracowanie na zlecenie Stołecznego Konserwatora Zabytków, zespół: dr arch. Aleksander Chylak, arch. Maciej Czeredys, mgr Ewa Kalnoj-Ziajkowska, arch. Anna Szwykowska)
MIEJSCOWY PLAN ZAGOSPODAROWANIA REJONU DWORCA WSCHODNIEGO (główny projektant: dr inż. arch. Krzysztof Domaradzki WA-038, zespół: arch. Marek Sawicki
WA-333, arch. Piotr Sawicki, arch. Dorota Sawicka WA-276, arch. Rafał Wysocki, mgr Jacek Skorupski (ochrona środowiska), mgr inż. Stefan Parys (uzbrojenie terenu), mgr inż. Zygmunt Użdalewicz (komunikacja)
http://bip.warszawa.pl/Menu_przedmiotowe/ogloszenia_informacje/Plan_zagospodarowania_rejonu_Dworca_Wschodniego_wylozenie.htm
MIEJSCOWY PLAN ZAGOSPODAROWANIA OBSZARU KAMIONKA (główny projektant:
mgr inż. arch. Robert Jaworski WOIU, WA-071, zespół: mgr inż. arch. Kamila Suchorzewska, mgr inż. arch. Joanna Wierzbowska, mgr inż. kom. Anna Chmielewska (komunikacja), mgr inż. Stefan Parys (inżynieria miejska).
MIEJSCOWY PLAN ZAGOSPODAROWANIA REJONU RONDA WIATRACZNA (DAWOS Sp. z o.o. Kierownik Zespołu – dr inż. arch. Krzysztof Domaradzki WA-038, zespół: mgr inż. arch. Marek Sawicki WA-333, mgr inż. arch. Diana Polkowska WA-294, mgr inż. arch. Magdalena Duda, mgr inż. arch. Renata Jóźwik, inż. arch. Bartłomiej Gajewski, mgr inż. Stefan Parys (infrastruktura techniczna)
MATERIAŁY KONKURSOWE NA SIEDZIBĘ ORKIESTRY SINFONIA VARSOVIA
http://www.sinfoniavarsovia.org/konkurs/
Marta Leśniakowska, Architektura w Warszawie lata 1918-1939, Warszawa 2002
Jerzy S. Majewski, Dariusz Bartosiewicz, Tomasz Urzykowski, Spacerownik warszawski
Atlas historyczny Warszawy

STUDIUM UWARUNKOWAŃ I KIERUNKÓW ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO m. st. WARSZAWY ze zmianami – ujednolicona forma Załącznika Nr 1 do Uchwały Nr LXXXII/2746/2006 Rady m.st. Warszawy
http://bip.warszawa.pl/Menu_przedmiotowe/ogloszenia_informacje/Studium.htm
STRATEGIA ROZWOJU MIASTA STOŁECZNEGO WARSZAWY DO 2020 ROKU przyjęta przez Uchwałę nr LXII/1789/2005 przez Radę Miasta Stołecznego Warszawy 24 listopada 2005r.
http://www.um.warszawa.pl/v_syrenka/ratusz/strategia.pdf
PROJEKT KONKURSOWY NA OTOCZENIE STADIONU NARODOWEGO autorstwa zespołu JEMS + DAWOS (materiały firmy DAWOS)
MATERIAŁY KONKURSOWE NA SIEDZIBĘ ORKIESTRY SINFONIA VARSOVIA
http://www.sinfoniavarsovia.org/konkurs/

JURY

Frauke Burgdorff Urodziła się w 1970 r. Jest architektem. Od 2006 r. pełni funkcję prezesa Fundacji Montag zajmującej się aranżacją przestrzeni miej- skich oraz kulturą miejską. Jest autorką wielu badań na te tematy. Uczestni- czyła w licznych wydarzeniach i konkursach urbanistycznych, m.in. EuRegionale 2008 i Dom Kultury Europejskiej.

Holger Kleine Urodził się w 1962 r. Jest absolwentem architektury i muzy- kologii na Politechnice Berlińskiej oraz Cooper Union w Nowym Jorku. Autor wielu prestiżowych realizacji, m.in. siedziby Ambasady Niemiec w Warszawie. Laureat licznych konkursów architektonicznych. Od 2006 r. aktywnie uczest- niczy w pracach komitetu niemieckiej edycji Europanu.

Jakub Szczęsny Urodził się w 1973 r. W 2000 r. ukończył architekturę na Politechnice Warszawskiej, studiował również w Barcelonie i Paryżu. Jest lau- reatem wielu nagród w konkursach architektonicznych. Współpracował z pra- cownią Studio DECO, realizując m.in. wnętrza sklepów i mieszkań prywatnych. W 2001 r. założył grupę projektową Centrala, działającą na polu architektury budynków i wnętrz, urbanistyki i krytyki architektonicznej.

Joanna Szczepańska Urodziła się w 1981 r. Studiowała na Wydziale Psy- chologii UW oraz na Wydziale Architektury PW. Współprowadzi grupę ba- dawczą Lifespace. Jej wykształcenie pozwala na odpowiednią synergię celów badawczych i rekomendacji rozwiązań przestrzennych z realiami planowania inwestycji i projektowania architektonicznego. Pracowała m.in. w zespole ba- dawczym zajmującym się badaniami środowiskowymi do projektu Muzeum Historii Żydów Polskich. Jest współkoordynatorką badań konsultacyjnych do miejskiego projektu zagospodarowania rejonu PKiN w Warszawie.

Borys Juraszyński Urodził się w 1960 r. W 1987 r. ukończył architekturę na Politechnice Warszawskiej. Jest głównym projektantem i członkiem za- rządu firmy Bose International Planning and Architecture. Ma bogatą prak- tykę międzynarodową. Pracował w Oslo, Lyonie i Moskwie. Specjalizuje się w projektowaniu centrów użytkowo-handlowych w Europie Środkowej i Wschodniej.

Karol Kobos Urodził się w 1980 r. Ukończył socjologię na Uniwersytecie Warszawskim. Jest dziennikarzem specjalizującym się w tematyce nierucho- mości, inwestycji i architektury. Pracował w „Gazecie Stołecznej” i warszaw- skim dodatku „Dziennika”. Wydawca internetowego portalu tvnwarszawa.pl. Autor bloga roody102.pl.

Katarzyna Furgalińska Urodziła się w 1982 r. Jest absolwentką Wydziału Architektury Politechniki Śląskiej i Oslo School of Architecture and Design. Pracowała jako architekt w KWK Promes w Katowicach, obecnie zaangażo- wana w projektowanie nabrzeża Oslo w norweskim biurze Ghilardi+Hellsten Arkitekter. Laureatka wielu nagród w kraju i za granicą. Wraz z Michałem Lisińskim wygrała 10. edycję Europan w niemieckiem Forchheim.

Marek Mikos Urodził się w 1961 r. Jest absolwentem Wydziału Architek- tury Politechniki Warszawskiej oraz studiów podyplomowych w zakresie gospodarki samorządu terytorialnego, administracji i prawa, a także za- rządzania, członek organizacji zawodowych (Stowarzyszenie Architektów Polskich, Izba Architektów RP), związany zawodowo z samorządem m.st. Warszawy od 1991 r.

Mirosław Jednacz Urodził się w 1963 r. Ukończył Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej. Odbywał praktyki w Nowym Jorku i w APA S. Ku- ryłowicz. Jako główny projektant własnej pracowni Em Jednacz Architekci projektuje budynki o różnej skali i funkcji. Jest autorem kilkudziesięciu rea- lizacji oraz laureatem wielu konkursów krajowych i zagranicznych. Między innymi otrzymał I nagrodę w konkursie SARP na siedzibę Fundacji im. S. Ba- torego oraz II nagrodę w międzynarodowym konkursie na Muzeum Histo- rii Polski.

Hubert Gerard Wójcicki Urodził się w 1979 r. Jest absolwentem Wy- działu Architektury Politechniki Warszawskiej oraz Wydziału Zarządzania Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie. Od 2010 r. związany z war- szawską pracownią architektoniczną Fiszer Atelier 41. Współpracuje z Biu- rem Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu m.st. Warszawy od 2008 r., pełni funkcję sekretarza Międzynarodowego Konkursu Urbanis- tyczno-Architektonicznego Europan.

Tomasz Zemła Urodził się w 1956 r. Ukończył Wydział Architektury na Politechnice Śląskiej w Gliwicach. Mieszka i pracuje w Warszawie. Z war- szawskim samorządem związany od 1993 r. Aktywnie uczestniczył w przy- gotowaniu wielu konkursów, między innymi na zagospodarowanie terenów Wilanowa Zachodniego, realizowanego pod nazwą Miasteczko Wilanów. Od 2008 r. organizuje polską edycję Europanu.

 

 
Plik do pobrania:
 NAGRODZONE PRACE:
Miejsce I JB007
„L-M-S Urban Scale”
  

Miejsce II AZ123

„Taking form within”

Wyróżnienie BR711

„Brochette”
 
ZGŁOSZONE PRACE:
1.ZW913- ZAPROSZENIE DO WNĘTRZA
 
2. XY123 – Manhattan Transfer
3.WW364 – Zrównoważenie
przez zróżnicowanie Sustainability by divercity
4. TK157 – neighbourhood greenways
5. SS888 –
The Courtyard Podworko
6. PN178 – new BALANCE
7.OF374 – DISTRICT TELEPORT
8. ML011 – E.C.O
9.MH638 – Positive Radiation –
An Urban Vision for Warszawa Praga Poludnie
10. LL168 –
Open Hub an ecological radiation
11. JB007 –
L-M-S URBAN SCALE
12. GL111 – PRAGA VERDE
13. FW011 – Urban Triptych
14.CO200 – SOLARTISSUE
15. CM856 – Praga (od)nowa
16.CC810 – GREEN MEETING
17.BR711 – BROCHETTE
18.BM389 –
PODSKARBIŃSKA interSECTION
19. BH176 – a-MAZE-d
20.BH111 – Urban polyphony
21. BF572 – Cutting & Patching
22. AZ138 – TOWN WITHIN A CITY
23. AZ123 – TAKING FROM WITHIN
24. AK215 – WYSPA EKOlogiczna
25.AG001 – PARALLEL LIVES
26.AA303 – URBAN CODE_COLLAGE